ارائه و ترجمه توسط وب سایت آموزش زبان ترکی استانبولی Efendimhocam.com

Yüzük

Yıldız, bir öğrenci. O, lisede okuyor. Her gün öğle arasında eve gidiyor ve yemek yiyor. Sonra erkenden okula dönüyor. Sınıfa giriyor ve kitap okuyor. Çünkü o, kitap okumayı çok seviyor.

Yıldız saate bakıyor ve ‘‘Saat on iki buçuk. Ders saat birde başlıyor. Yarım saat kitap okuyorum’’ diye düşünüyor.

حلقه

ییلدیز، یک دانش آموز است. او، در دبیرستان درس می خواند. هر روز سر ظهر به خانه می رود و غدا می خورد. سپس خیلی زود به مدرسه بر می گردد. وارد کلاس می شود و کتاب می خواند. چون او، کتاب خواندن را خیلی دوست دارد.

ییلدیز به ساعت نگاه می کند و اینطور فکر می کند که «ساعت دوازده و نیم است. کلاس ساعت یک شروع می شود. نیم ساعت کتاب می خوانم».

Saat bire yirmi var… Yıldız, kitap okumaya devam ediyor. Birden sınıfın kapısı açılıyor. Yıldızın arkadaşı Semra, içeri giriyor. Semra çok heyecanlı.

-Yıldız! Burada ne yapıyorsun? Hemen dışarı gel! Sana bir şey göstermek istiyorum.
-Semra, bu ne telaş böyle! Görüyorsun kitap okuyorum.
-Evet görüyorum. Ama şimdi benimle gel. Lütfen, haydi kalk! Sana onu hemen göstermek istiyorum.
-Kimi? Neyi?
-Hâlâ soru soruyorsun. Lütfen acele et!
-Pekâlâ. Haydi gidelim.

بیست دقیقه به ساعت یک است… ییلدیز، به کتاب خواندن ادامه می دهد. ناگهان صدای درب کلاس می آید. سمرا، دوست ییلدیز وارد می شود. سمرا خیلی هیجان زده است.

-ییلدیز! اینجا چکار می کنی؟ فورا بیا بیرون! می خواهم چیزی را به تو نشان بدهم.

-سمرا، این چه تقلّایی است که می کنی!  داری می بینی که کتاب می خونم.

-آره، دارم میبینم. اما الان با من بیا. لطفا، زودباش پاشو! می خواهم آن را فورا به تو نشان بدهم.

-چه کسی را؟ چه چیزی را؟

-هنوزم داری سوال می پرسی. لطفا عجله کن!

-بسیار خب. پاشو بریم.

Yıldız ve Semra sınıftan çıkıyorlar. Koridoru geçiyor ve birinci kata iniyorlar. Orada onlardan başka kimse yok. Merdivenin yanında bir saksı var. Semra saksıya doğru eğiliyor ve saksının içinden bir şey alıyor. Bu, küçük bir kutudur. Kutu ışıl ışıl parlıyor. Etrafa ışık saçıyor. Semra kutuyu Yıldız’a gösteriyor.

ییلدیز و سمرا از کلاس خارج می شوند. از راهرو عبور کرده و به طبقه ی اول می روند. در آنجا کسی به جز آنها نیست.  در کنار راه پله، یک گلدان است. سمرا  درست به سمت گلدان خم می شود و چیزی را از داخل گلدان بر می دارد. این یک جعبه کوچک است. جعبه می درخشد. اطراف را نورانی می کند. سمرا، جعبه را به ییلدیز نشان می دهد.

-Bu nasıl bir kutu böyle? Etrafa ışık  saçıyor! Bu senin mi?

-Hayır benim değil. Az önce bunu burada buldum.

-İçinde ne var?

-Bilmiyorum.

-Haydi kutuyu açalım ve bakalım!

-Hayır ben açmak istemiyorum. Çünkü çok korkuyorum.

-Korkma. Onu bana ver. Ben açayım. Çok merak ediyorum. Bakalım kutuda ne var?

-این چطور جعبه ای است؟ اطراف را نورانی کرد! این برای توست؟

-نه مال من نیست. یکم قبل اینجا پیدایش کردم.

-داخلش چه چیزی است؟

– نمی دانم.

– بجنب جعبه را باز کنیم و بینیم!

– نه من نمی خواهم باز کنم. چون خیلی می ترسم.

– نترس. آن را به من بده. من باز کنم. خیلی کنجکاو هستم. ببینیم داخل جعبه چه چیزی است؟

Semra, Kutuyu Yıldız’a veriyor ve hemen elleriyle gözlerini kapatıyor. Çünkü çok korkuyor.

Yıldız kutuyu açıyor ve çok şaşırıyor.

-Semra, bak! Kutuda bir yüzük var! Çok güzel bir yüzük!

-Evet! Gerçekten çok güzel ve çok parlak bir yüzük!

-Bu harika! Yüzüğü parmağıma takmak istiyorum.

-Tak bakalım…

-Bak! Işık büyüyor!

سمرا، جعبه را به ییلدیز می دهد و فورا با دستانش جلو چشمانش را می گیرد. چونکه خیلی می ترسد. ییلدیز جعبه را باز می کند و خیلی تعجب می کند.

-سمرا، نگاه کن! یک حلقه داخل جعبه است! یک حلقه ی خیلی زیبا!

-آره، واقعا که حلقه ای خیلی زیبا و درخشان است!

– این فوق العاده است! می خواهم که حلقه را انگشتم کنم.

-انگشتت کن ببینیم…

– ببین! نور بزرگتر می شود!

Aniden bir şeyler oluyor. Yüzük daha çok ışık saçıyor. Semra ve Yıldız korkuyorlar, gözlerini kapatıyorlar. Birkaç saniye sonra gözlerini açıyorlar.

Semra:

-Neler oluyor? Her şey çok büyük! Şu kitaplara bak!

-Hayır, her şey büyük değil! Biz çok küçüğüz! Bu yüzük sihirli! Her şeyi bu yüzük yapıyor!

-Eyvah! Çok  korkuyorum. Bir şeyler yapalım! Bağıralım, yardım isteyelim!

-Dur! Sakin ol! Burada bizden başka kimde yok. Önce düşünelim…

-Korkuyorum! Acele edelim! Yardıma ihtiyacımız var ama nasıl?

ناگهان، یک اتفاقاتی می افتد. حلقه نورانی تر نیز می شود. سمرا و ییلدیز می ترسند، چشمانشان را می بندند. چند ثانیه بعد چشمانشان را باز می کنند.

سمرا:

-چه اتفاقاتی دارد می افتد؟ همه چیز خیلی بزرگ است! به این کتاب ها نگاه کن!

-نخیر، همه چیز بزرگ نیست! ما خیلی کوچک هستیم! این حلقه جادویی است! همه چیز کار این حلقه است!

-ای وای! من خیلی می ترسم. بیا کاری بکنیم! داد و فریاد بزنم و کمک بخواهیم!

-صبر کن! آرام باش! در اینجا کسی به جز ما نیست. ابتدا باید فکر کنیم…

-من می ترسم! عجله کنیم! به کمک نیاز داریم اما چطوری؟

Yıldız kısa bir süre düşünüyor ve bir çözüm buluyor.

-Buldum! Haydi gel. Kemal Öğretmen’e gidelim! Ondan yardım isteyelim. O çok akıllı ve yardımsever biri.

-Çok iyi! Ama onun odası C blokta. Değil mi?

-Evet, C blokta.

Yıldız ve Semra bahçeye çıkıyorlar. C blok bahçenin sonunda.

Yıldız, bir an duraklıyor:

-Dur! Bir sorun var!

-Ne?

ییلدیز مدت کوتاهی فکر  کرده و راه حلی پیدا می کند.

-فهمیدم! زودباش بیا! برویم پیش کمال معلم! از او کمک بخواهیم. او فردی عاقل و خیرخواه است.

-خیلی خوب است! اما اتاق او در بلوک C است. درست است؟

-بله، در بلوک C است.

ییلدیز و سمرا به حیاط می روند.بلوک C در انتهای حیاط است.

ییلدیز، ناگهان می ایستد:

-وایسا! یک مشکلی هست!

– چی؟

-Bahçede bir kedi var!

-Kedi mi?

-Evet. Şimdi biz çok küçüğüz ama kedi çok büyük. O, çok tehlikeli. Bak şimdi uyuyor. Sessiz olalım ve yavaş yürüyelim. Tamam mı?

-Tamam.

Kızlar yavaş yürüyorlar ve hiç konuşmuyorlar. Kedinin yanından geçiyorlar ama kedi uyanmıyor. Sonra  C bloğun içerisine giriyorlar. Herkes derste. Koridorda kimse yok…

-در حیاط یک گربه هست!

– گربه؟

-بله، ما الان خیلی کوچک هستیم اما گربه خیلی بزرگ است. او خیلی خطرناک است. نگاه کن دارد می خوابد. ساکت باشیم و آرام راه برویم. باشه؟

-باشه

دخترها، آرام راه می روند و اصلا صحبت نمی کنند. از کنار گربه می گذرند اما گربه بیدار نمی شود. بعد به ورودی بلوک C وارد می شوند. همه سر کلاس هستند. هیچ کس در راهرو نیست.

-Semra, bir sorunumuz daha var.

-Sorun mu? Ben çok korkuyorum!

-Sakin ol! Endişelenme. Kemal Öğretmen’in odası birinci katta.

-Sorun bu mu?

-Evet. Çünkü merdivenler çok büyük. Ama benim bir planım var.

-Öyle mi? Planın ne?

-Şimdi ben ilk basamağa tırmanıyorum. Sen de bana yardım ediyorsun. Basamağa önce ben çıkıyorum. Sonra elinden tutuyorum ve seni yukarıya çekiyorum.

-pekâlâ, başlayalım…

-سمرا، یک مشکل دیگر هم داریم.

-مشکل؟ من خیلی می ترسم.

-آرام باش! نگران نباش. اتاق کمال معلم طبقه ای اول است.

-این مشکله؟

-آره. به خاطر اینکه پله ها خیلی بزرگ هستند. اما من یک پلن دارم.

-که اینطور؟ پلن تو چیست؟

-الان من از اولین پله بالا می روم. تو هم به من کمک می کنی. اول من از پله بالا می روم. سپس دست تو را می گیرم و تو را به بالا می کشم.

– بسیار خب، شروع کنیم…

Yıldız ve Semra, birbirine yardım ediyorlar ve merdivenleri çıkıyorlar. Onlar çok yoruluyorlar ama durmuyorlar. Beş dakika sonra Kemal Bey’in odasına geliyorlar.

-Yıldız, bak! Kapı kapalı. Şimdi ne yapıyoruz?

-Kemal Öğretmen’e sesleniyoruz.

-Öğretmeniiiiiiim!

-Hayır bizi duymuyor. Bir de kapıyı çalalım.

‘‘Tık, tık, tık …’’

-Of, çok küçüğüz! Bu ses çok az. Kemal Öğretmen kapıyı duymuyor.

ییلدیز و سمرا، به همدیگر کمک می کنند و از پله ها بالا می روند. آنها خیلی خسته می شوند اما نمی ایستند. پنج دقیقه بعد به اتاق کمال معلم می آیند.

-ییلدیز، نگاه کن! درب بسته است. الان چکار کنیم؟

-کمال معلم را صدا می زنیم.

– معلللللللم!

– نه صدای ما را نمی شنود. یک بار هم درب را بزنیم.

– تق تق تق!

-اه، خیلی کوچک هستیم! این صدا خیلی کم است. کمال معلم صدای درب را نمی شنود.

Yıldız, kapıya bakıyor ve kapının altındaki boşluğu görüyor. Aklına güzel bir fikir geliyor.

-Semra! Kapının altında bir boşluk var, görüyor musun?

-Evet, görüyorum.

-Haydi gel, oradan içeri giriyoruz!

-Tamam, hemen girelim!

ییلدیز، به درب نگاه می کند و فضای خالی پایین درب را می بیند. یک فکر خوب به ذهنت می آید.

-سمرا! پایین درب یک فضای خالی هست، می بینی؟

-آره، می بینم.

-زودباش بیا، از آنجا وارد می شویم!

– اوکی، فورا وارد بشویم!

Yıldız ve Semra içeri giriyorlar. Kemal Öğretmen telefonla konuşuyor ama kızları görmüyor. Çünkü  onlar çok küçük. Kızlar, bilgisayarın kablosuna sarılıyorlar ve masaya tırmanıyorlar. Sonra Kemal Öğretmen’e sesleniyorlar.

Semra:

-Kemal Öğretmen bizi duymuyor. Sesimiz çok az çıkıyor.

-Şu an telefonla konuşuyor. Biraz bekleyelim…

-İşte Kemal Öğretmen’in görüşmesi bitiyor.

ییلدیز و سمرا وارد می شوند. کمال معلم درحال صحبت با تلفن است ولی دخترها را نمی بیند. چونکه آنها خیلی کوچک هستند. دخترها، سیم کامیپوتر را بغل کرده و به بالای میز می روند. سپس کمال معلم را صدا می زنند.

سمرا:

-کمال معلم، صدای ما را نمی شنود. صدایمان خیلی ضعیف است.

-الان او با تلفن در حال صحبت است. یک کم صبر کنیم…

– همین الان هاست که صحبت کمال معلم به اتمام برسد.

Kızlar, Kemal Öğretmen’e sesleniyorlar ve ona el sallıyorlar. Kemal Öğretmen kızları görüyor ve çok şaşırıyor.

-Neler oluyor? Hayal mi görüyorum?

Yıldız:

-Hayır, öğretmenim! Hayal görmüyorsunuz. Biziz.

Kemal Öğretmen eline bir büyükteç alıyor. Onlara tekrar bakıyor. Sonra  onları duymak için yaklaşıyor.

-Yıldız! Semra!  Siz misiniz? Neler oluyor?

دخترها، کمال معلم را صدا می زنند و برای او دست تکان می دهند. کمال معلم، دختران را می بیند و تعجب زده می شود.

-چه چیزی در حال اتفاق است؟ دارم خواب می بینم؟

ییلدیز:

-نه، معلم! خواب نمی بینید. ما هستیم.

کمال معلم، یک ذره بین به دست می گیرد. مجدد به آنها نگاه می کند. سپس برای اینکه صدای آنها را بشنود، نزدیکشان می شود.

-ییلدیز! سمرا! شما هستید؟ این چه چیزی است دارد اتفاق می افتد؟

Yıldız:

-Evet, biziz. Öğretmenim, Lütfen bize yardım edin. Her şeyi bu yüzük yapıyor.

Kemal Öğretmen:

-Ne!… Yüzük mü ?

Semra:

-Evet öğretmenim, her şeyi bu yüzük yapıyor.

-Şimdi anlıyorum. Bu, sihirli bir yüzük.

ییلدیز:

-آره، ما هستیم معلم، لطفا به ما کمک کنید. همه چیز کار این حلقه است.

کمال معلم:

-چی؟ حلقه؟

سمرا:

-بله معلم، همه چیز کار این حلقه است.

-الان متوجه می شوم، این یک حلقه ی جادویی است.

Yıldız:

-Evet… Öğretmenim, lütfen bize yardım edin!

-Tamam kızlar. Endişelenmeyin. Şimdi gözlerinizi kapatın ve kıpırdamayın. Yıldız, sen elini havaya kaldır. Yüzüğü bana göster.

-Tamam Öğretmenim.

ییلدیز:

-آره… معلم لطفا به ما کمک کنید!

-باشه دخترها. نگران نباشید. الان چشم هایتان را ببندید و جم نخورید. ییلدیز تو دستت بیار بالا. حلقه را به من نشان بده.

-باشه معلم.

Kemal Öğretmen masanın çekmecesini açıyor, çekmeceden bir fener çıkarıyor. Feneri yakıyor ve onu yüzüğe tutuyor. Yüzükten yine çok parlak bir ışık çıkıyor.

Sonra, Kemal Öğretmen:

-Şimdi gözlerinizi açın.

کمال معلم، کشوی میزش را باز می کند، از کشو، یک چراغ قوه در می آورد. چراغ را روشن می کند و به سمت حلقه می گیرد. ناگهان از حلقه نور خیلی زیادی خارج می شود.

سپس کمال معلم:

-الان چشم هایتان را باز کنید.

Semra:

-Yaşasın! Yine büyüğüz!

Yıldız:

-Evet, yine büyüğüz! Çok teşekkür ederiz öğretmenim.

-Rica ederim. Yıldız, şimdi yüzüğü çıkar ve bana ver. Bu yüzük çok tehlikeli.

– hemen çıkarıyorum öğretmenim.

سمرا:

-زنده باد! دوباره بزرگ هستیم!

ییلدیز:

-بله، دوباره بزرگ هستیم! خیلی ممنونیم معلم.

– خواهش می کنم. ییلدیز، الان حلقه را در بیاور و به من بده. این حلقه خیلی خطرناک است.

-فورا در می آورم معلم.

Kemal Öğretmen, yüzüğü alıyor ve bir kutuya koyuyor. Yıldız ve Semra’yı sınıfa gönderiyor. Daha sonra arabaya biniyor ve yola çıkıyor.

Kemal Öğretmen yarım saat sonra bir gölün kenarına geliyor. Arabadan iniyor ve göle yaklaşıyor. Kutuyu cebinden çıkarıyor. Sonra onu göle atıyor.

-Şimdi çok mutluyum ama kızları merak ediyorum.

Kemal Öğretmen, tekrar arabasına biniyor ve okula dönüyor.

کمال معلم، حلقه را می گیرد و داخل یک جعبه می گذارد. ییلدیز و سمرا را به کلاس می فرستد. سپس سوار بر ماشین می شود و به راه می افتد.

کمال معلم، نیم ساعت بعد به کنار یک دریاچه می آید. از ماشین پیاده شده و به دریاچه نزدیک می شود. جعبه را از جیبش در می آورد. سپس آن را به داخل دریاچه پرت می کند.

-الان خیلی خوشحالم اما نگران دختران هستم.

کمال معلم، مجدد سوار بر ماشین می شود و به مدرسه بر می گردد.

ارائه و ترجمه توسط وب سایت آموزش زبان ترکی استانبولی Efendimhocam.com