Bir zamanlar fakir bir köylü varmış. Bu köylünün zengin bir komşusu varmış. Fakir köylü, küçük tarlasını zengin köylünün hayvanlarından korumak istemiş.
روزی روزگاری، یک فرد روستایی فقیر بود. این روستایی یک همسایه ثروتمند داشت. فرد روستایی فقیر، می خواست که مزرعه کوچکش را از حیوانات فرد روستایی ثروتمند محافظت کند.
Bu nedenle tarlasının etrafına çukur kazmış. Fakat bir gün zengin köylünün ineği bu çukura düşmüş ve ayağını kırmış. Bu sepeple zengin köylü, fakir köylüyü mahkemeye vermiş.
به همین خاطر در اطراف مزرعه اش گودال حفر کرد. اما یک روز گاو فرد روستایی ثروتمند به این گودال می افتد و پایش را می شکند. به همین سبب روستایی ثروتمند، روستایی فقیر را به دادگاه می کشد.
Hâkim bu iki köylüyü mahkemeye çağırmış ve onlara üç soru sormuş:
-Bu soruları ilk önce kim bilecek, o kişi davayı kazanacak, demiş. Soruları sormuş:
Dünyada en zengin kimdir?
Dünyada en hızlı kim koşar?
Dünyadaki en tatlı şey nedir?
قاضی، این دو روستایی را به دادگاه فرا می خواند و از آنها 3 سوال می پرسد؛
هرکس که ابتدا این سوالات را بداند، دادگاه را آن شخص برنده خواهد شد:
ثروتمندترین، در دنیا کیست؟
سریعترین دونده در دنیا چه کسی است؟
شیرین ترین چیز در دنیا چیست؟
Fakir köylü evine dönmüş ve düşünmüş. Köylünün genç bir kızı varmış. Kız, babasının dalgın haline bakmış. Babasına ’’Babacığım niye böyle dalgınsın? bir derdin var mı, bana söyle.’’ demiş.
روستایی فقیر به خانه اش برمی گردد. روستایی یک دختر جوان داشت. دختر به حال گرفته ی پدرش نگاه می کند. به پدرش چنین می گوید:« بابا جانم چرا اینطور حالت گرفته است؟ دردی داری؟ به من بگو.»
Köylü de olayı anlatmış. Hâkimin sorularını kızına birer birer söylemiş. Kız babasına ‘’ Sen merak etme baba’’ demiş ve soruların cevabını babasına söylemiş.
فرد روستایی هم واقعه را تعریف می کند. سوالات قاضی را یک به یک به دخترش می گوید. دختر به پدرش می گوید که « تو نگران نباش بابا» و جواب سوال ها را به پدرش می گوید.
Üç gün sonra her iki köylü de mahkemeye gelmiş.
Hâkim köylülere:
-Nasıl, soruları çözebildiniz mi, diye sormuş.
سه روز بعد هر دو روستایی به دادگاه آمدند.
قاضی رو به روستایی ها:
اینگونه می پرسد:
-سوالات رو تونستید حل کنید؟
Zengin köylü: Dünyadaki en zengin insan sizsiniz, dünyada en hızlı atım koşar ve dünyadaki en tatlı şey çiftliğimdeki ballardır, diye cevap vermiş.
روستایی ثروتمند اینگونه پاسخ می دهد: ثروتمندترین فرد دنیا شما هستید، سریع ترین دونده در دنیا اسبم است و شیرین ترین چیز در دنیا هم عسل های مزرعه ام هستند.
Fakir köylü ise:
-Dünyada en zengin Tabiattır, en hızlı şey insanın fikridir ve en tatlı şey uykudur, demiş.
روستایی فقیر هم می گوید:
-ثروتمندترین در دنیا طبیعت است، سریع ترین چیز فکر است و شیرین ترین چیز هم خواب است.
Hâkim fakir köylünün cevaplarını kabul etmiş ve mahkemeyi fakir köylü kazanmış. Köylüye ‘’Bu cevapları kimden öğrendin?’’ diye sormuş.
قاضی جواب های روستایی فقیر را می پذیرد و دادگاه را روستایی فقیر برنده می شود. او اینگونه از روستایی می پرسد « این پاسخ ها را از چه کسی یاد گرفتی؟»
Köylü:
-Kızım söyledi, demiş.
Hâkim:
-Kızın çok akıllı, o zaman buraya yarın ne at ile ne de yaya, ne yoldan ne de yol kenrından gelsin… Atını yaz ile kış arasında bağlasın ve beni ne odada ne de sokakta karşılasın, demiş.
روستایی می گوید:
-دخترم گفت.
قاضی می گوید:
-دخترت خیلی باهوش است، بنابراین فردا نه با اسب و نه پیاده، نه از جاده و نه از کنار جاده به اینجا بیاید… اسبش را بین زمستان و تابستان ببندد و من را نه در اتاق و نه در کوچه ببیند.
Köylü evine gitmiş. Kızına Hâkimin isteklerini söylemiş. Kız babasına:
-Sen hiç üzülme babacığım… Bunlar önemsiz şeyler, demiş.
روستایی به خانه اش می رود. به دخترش خواسته های قاضی را می گوید. دختر به پدرش چنین می گوید:
-تو اصلا ناراحت نباش بابا جانم… اینها چیزهای بی اهمیتی هستند.
Ertesi gün kız, bir keçiye binmiş. Böylece ne at ile ne de yaya gitmiş bu nedenle yolculuk sırasında ayakları yere değmiş. Böylece kızın bir ayağı yola, bir ayağı ise yol kenarına basmış.
روز بعد دختر سوار بر یک بز می شود. به این ترتیب نه سوار بر اسب می شود و نه پیاده می رود، به همین خاطر در طول سفر پاهایش یه زمین می خورد. بدین ترتیب دختر یک پایش را روی جاده و یک پایش را نیز روی کناره ی جاده می گذارد.
Yani kız, hem yoldan hem de yol kenarından gitmiş. Kız mahkemeye gelmiş. Keçiyi, kazakla kayık arasına, yani kış ile yaz arasına bağlamış. Hâkimi kapının eşiğinde karşılamış. Böylece ne odaya girmiş ne de sokakta kalmış.
یعنی دختر، هم از جاده و هم از کناره ی جاده می رود. دختر به دادگاه می آید. بز را مابین بلوزی پشمی و یک قایق یعنی در واقع مابین زمستان و تابستان می بندد. قاضی را در آستانه ی در می بیند. بدین ترتیب نه وارد اتاق شده و نه در کوچه می ماند.
Bunlar hâkimin çok hoşuna gitmiş. Hâkim kız ile evlenmiş.
Bir gün hâkim karısına:
-Ben köye gidiyorum. Bir hafta sonra geleceğim. O zamana kadar hiçbir yere gitme, demiş.
Ama karısı hâkimin sözünü dinlememiş.
قاضی از اینها خیلی خوشش آمد. قاضی با دختر ازدواج می کند.
قاضی روزی به همسرش می گوید:
-من به روستا می روم. هفته ی بعد می آیم. تا آن زمان هیچ جا نرو.
ولی همسرش به حرف قاضی گوش نمی کند.
Hâkim, eve dönmüş, karısına çok kızmış ve ondan ayrılmak istemiş. Ayrılmadan önce karısına:
-Evdeki her şeyi alabilirsin, izin veriyorum, demiş.
Karısı da:
-Akrabalarımızı çağıralım, bir ziyafet verelim sonra ayrılalım. Ben başka bir şey istemiyorum, diye cevap vermiş.
قاضی به خانه برمی گردد، از زنش خیلی عصبانی می شود و می خواهد که از او جدا شود. قبل از جدا شدن به زنش می گوید:
-هرچیزی که در خانه است را می توانی برداری، اجازه می دهم.
زنش هم اینگونه پاسخ می دهد:
-اقوام مان را دعوت کنیم، یک مهمانی بدهیم و بعدش جدا بشویم. من چیز دیگری نمی خواهم.
Hâkim kabul etmiş, misafirleri çağırmışlar, lezzetli yemekler yemişler. Hâkim de çok yemek yemiş ve uyumuş. Kadın kocası uyuduktan sonra bir araba tutmuş, kocasını babasının evine götürmüş.
قاضی می پذیرد، مهمان ها را دعوت می کنند، غذاهای خوشمزه می خورند. قاضی هم غذای بسیار زیادی می خورد و می خوابد. زن، پس از خوابیدن شوهرش یک ماشین می گیرد، شوهرش را به خانه پدرش می برد.
Hâkim uyanmış:
-Ben neredeyim, diye sormuş.
قاضی بیدار می شود و از زنش می پرسد:
-من کجا هستم.
Karısı:
-Babamın evindesin. Seni ben getirdim. Hatırlıyor musun? Sen bana : ‘’Evden herhangi bir şeyi alabilirsin.’’ Dedin. Benim için en kıymetli sensin, bu yüzden ben de seni aldım ve buraya getirdim, demiş.
همسرش می گوید:
-خانه ی پدرم هستی. من تو را آوردم. به یاد می آوری؟ تو به من گفتی «هرچیزی که در خانه است را می توانی ببری». با ارزش ترین چیز برای من تو هستی، به همین خاطر من هم تو را گرفتم و به اینجا آوردم.
Hâkim karısının zekâsına hayran kalmış ve karısını almış, evine götürmüş. Ömürlerinin sonuna kadar mutlu yaşamışlar…
قاضی از هوش زنش شگفت زده شد و زنش را گرفت به خانه برد. تا آخر عمرشان شاد زندگی کردند.
